Uzasadnienie
historyczno - heraldyczne herbu
Gminy Czernice Borowe

           
Herb Gminy Czernice Borowe jest znakiem rozpoznawczym Gminy.
Tarcza herbu jest tarczą tzw. hiszpańską III o dolnej krawędzi zaokrąglonej. W czerwonym polu tarczy herbowej znajduje się godło, które jest kompozycją kilku elementów. W centralnej części pola znajduje się postać zakonnika Świętego Stanisława Kostki w czarnej sutannie, zwrócona lekko w prawą stronę z rękoma złożonymi na piersi. Przez lewą dłoń przewieszony jest różaniec koloru złotego z widocznym krzyżem. Wokół głowy umieszczona jest złota aureola pełna. Twarz i dłonie są w kolorze naturalnym. Po lewej i po prawej stronie postaci umieszczono lilie białe na łodygach w naturalnej barwie zieleni. Skraj tarczy herbowej jest koloru czarnego. Skupiona twarz oraz ręce złożone oznaczają wielką pobożność młodego Jezuity. Atrybutami Świętego Stanisława Kostki są także lilia biała - symbol czystości religijnej i niewinności oraz różaniec z krzyżem - symbol wiary, pobożności i oddania Matce Bożej.
Kolor czerwony tarczy herbowej - symbolizuje w heraldyce miłość i poświęcenie, jednocześnie nawiązuje do herbu województwa mazowieckiego. Czarny skraj tarczy herbowej oraz sutanny według symboliki barw stosowanych w heraldyce oznacza pokorę i skromność, jaką odznaczał się młody zakonnik.

Związek Gminy z postacią Świętego Stanisława Kostki jest oczywisty, bowiem w miejscowości Rostkowo (tutejsza Gmina) w grudniu 1550r. urodził się Św. Stanisław. Tu spędził również swoje dzieciństwo. Rodzice jego - Jan Kostka, kasztelan zakroczymski i Małgorzata z Kryskich, pochodząca z Drobina koło Płocka - byli bardzo religijni. Miał czworo rodzeństwa: trzech braci - Pawła, Wojciecha i Mikołaja oraz siostrę Annę. Bracia - Wojciech i Mikołaj zmarli   w dzieciństwie.
Stanisław od najwcześniejszych lat życia wzrastał w religijnej atmosferze rodzinnego domu, o której tak pisze jego brat Paweł: "Rodzice postępowali z nami surowo i przyzwyczajali do modlitwy i uczciwości. Wszyscy nas upominali i brali udział w naszym wychowaniu, wszystkich czciliśmy, przez wszystkich byliśmy kochani".
Do dwunastego roku życia Stanisław pobierał nauki w domu rodziców i u miejscowego kapelana. Następnie przez dwa lata razem z Pawłem kształcił się i wychowywał pod opieką młodego nauczyciela Jana Bilińskiego. W czternastym roku życia, w początkach lipca 1564 r., wyjeżdża z Pawłem i Janem Bilińskim na dalszą naukę do Wiednia.Zamieszkał w konwikcie, tzn. w internacie prowadzonym przez Ojców Jezuitów. Były to czasy tzw. reformacji. Cesarz Maksymilian II skłaniał się do protestantyzmu. Po ośmiu miesiącach pobytu w Kolegium, gdy Ojcom Jezuitom zabrano internat, Stanisław musiał się przenieść do domu luteranina Kimberkera.
Początkowo nauka sprawiała Stanisławowi trudności. W drugim jednak roku należał do najlepszych uczniów, pod koniec zaś trzeciego roku prześcignął nawet najlepszych. Zawdzięczał to nie tylko nieprzeciętnym zdolnościom, ale bardziej jeszcze pracowitości, pilności i sumienności, o czym świadczą jego notatki.
Wśród kolegów wyróżniał się pobożnością, skromnością i umiarkowaniem. Gorliwie służył do Mszy św., często pozostawał w kościele lub kaplicy na adorację. Stanisław, mając zamiar wstąpić do zakonu Jezuitów, usiłował prowadzić życie na wzór zakonny, co było powodem przykrości, jakie miał ze strony starszego brata Pawła.
W czasie pobytu w Wiedniu, w grudniu 1566 roku, Stanisław ciężko zachorował. Obawiano się o jego życie. Powrót do zdrowia zawdzięczał cudownej interwencji Matki Bożej. Opowiadał potem w nowicjacie w Rzymie, że ujrzał Maryję z Dzieciątkiem Jezus, które złożyła mu na wyciągnięte ręce. Otrzymał wtedy polecenie wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego. Powstały jednak trudności nie do pokonania na miejscu. Ojciec nigdy nie zgodzi się, by jego syn został zakonnikiem.
Kiedy Stanisław przekonał się, że w Wiedniu nie może być przyjęty do zakonu, zdecydował się na czyn, wydawałoby się, szaleńczy. Dnia 10 sierpnia 1567 r., w niedzielę rano po Mszy św., ubrany w ubogie szaty, by nie zwracać na siebie uwagi, decyduje się na ucieczkę Zostawił list, w którym tłumaczy się przed Pawłem i Bilińskim dlaczego podjął taką decyzję oraz prosi o pożegnanie w jego imieniu rodziców. Paweł z Bilińskim zorganizowali pościg, Stanisława jednak nie rozpoznano, gdyż był przebrany w ubranie żebracze.
Stanisław udał się najpierw do Augsburga, a następnie do Dylingi, mając nadzieję, że może będzie przyjęty przez prowincjała Jezuitów w Niemczech, Ojca Piotra Kanizjusza. Zacny Ojciec Piotr Kanizjusz, późniejszy święty, przekonał się o wielkiej wartości Stanisława i dał mu radę: jeśli chcesz być zakonnikiem, idź do samego generała Ojców Jezuitów do Rzymu. Wystawił też Stanisławowi wspaniałą opinię, pisząc: " Spodziewam się po nim rzeczy przedziwnych ".
Podczas długiej i bardzo uciążliwej podróży Stanisław napisał list do rodziców. Do Rzymu przybył 25 października 1567 r. i zapukał do furty klasztornej Ojców Jezuitów. Generał O. Franciszek Borgiasz, późniejszy święty, zadecydował o przyjęciu Stanisława do nowicjatu wbrew woli rodziców. Ceremonia przyjęcia odbyła się w trzy dni później, 28 października 1567 roku.
W nowicjacie, jak stwierdzili liczni świadkowie, był wzorem zakonnika. Najświętszą Maryję Pannę nazywał swoją Matką i Panią. Na miesiąc przed śmiercią Stanisław wyznał przyjaciołom, że nie opuszcza go przeczucie o bliskiej śmierci. W dniu św. Wawrzyńca, 10 sierpnia 1568 r. w rocznicę swej ucieczki z Wiednia, zachorował i po raz drugi ujawnił swe przeczucie bliskiej śmierci. Prosił Matkę Bożą, by Jej Wniebowzięcie mógł przeżywać w niebie. Stan jego zdrowia nagle się pogorszył, poprosił więc o spowiedź, przyjął Komunię św i Sakrament Chorych. Osiemnastoletnie jego życie dobiegało końca. Odchodził z tego świata z całą świadomością. Z krzyżem i obrazkiem Matki Bożej w ręku dnia 15 sierpnia 1568 roku o godzinie trzeciej zasnął cicho i spokojnie.
Kościół ogłosił go błogosławionym w roku 1605, a świętym w roku 1726.

Źródło: Ks. Stanisław Bońkowski "Święty Stanisław Kostka", Płock 1986r. Płockie,   Wydawnictwo Diecezjalne, Dokumenty Parafii Rostkowo.

Na terenie Gminy Czernice Borowe w miejscowości Rostkowo, w miejscu urodzin Świętego Stanisława Kostki zbudowano kaplicę a następnie w roku 1904 zbudowano Kościół. Zachowała się lipa pod którą modlił się Św. Stanisław, staw w którym nie kumkają żaby (legenda głosi, że rechot żab przeszkadzał młodemu Stanisławowi w modlitwie) oraz kamień z odciśniętą stopą małego Stanisława.
W kościele w Rostkowie znajdują się przywiezione z Rzymu Relikwie Świętego Stanisława Kostki.
Herb z postacią Św. Stanisława Kostki jest wyrazem bogobojności. Stanowi przesłanie dla mieszkańców Gminy Czernice Borowe do podtrzymywania bezcennych wartości jak wiara, patriotyzm, honor i godność. Przesłanie jest proste i zrozumiałe w swej treści.
Przymioty Świętego jak poświęcenie, szlachetność, skromność, odwaga, wytrwałość w dążeniu do celu są nam wszystkim bardzo potrzebne.
Żywy kult Św. Stanisława Kostki z niesłabnącym ruchem pielgrzymkowym do Sanktuarium są odpowiedzią na poszukiwanie wzorców nie tylko przez zwykłych ludzi.
W 1967 roku bowiem miejsce to odwiedził Papież Jan Paweł II jako ówczesny Biskup Krakowski wraz z Prymasem Tysiąclecia Kardynałem Stefanem Wyszyńskim.
Gmina Czernice Borowe ze względu na miejsce urodzenia Św. Stanisława Kostki posiada jedyną i wyjątkową szansę na herb wyróżniający się od innych, co czyni go rozpoznawalnym.   

Flaga
Gminy Czernice Borowe

Barwą flagi Gminy Czernice Borowe jest kolor złoty w heraldyce oznaczający szlachetność, życzliwość i miłosierdzie. Kolor złoty nawiązuje również do dojrzałych łanów pszenicy, świadczących o urodzajnych glebach w Gminie. Powierzchnia uprawy zbóż zajmuje 74 % użytków rolnych w Gminie.
Flagą Gminy Czernice Borowe jest płat tkaniny w kształcie prostokąta, w którym stosunek szerokości do długości  wynosi 1:1,8.
W części przydrzewcowej po środku umieszczony jest herb Gminy. Stosunek wysokości do herbu do szerokości  płata tkaniny flagi wynosi 0,5 :1.

Pieczęcie Gminy

Pieczęciami Gminy Czernice Borowe są pieczęcie o średnicy 35 mm.  zawierające pośrodku herb Gminy, a w otoku napis "Gmina Czernice Borowe" oraz pieczęć z herbem pośrodku i z napisem w otoku "Wójt Gminy Czernice Borowe".

Herb , flaga i pieczęcie gminy uzyskały pozytywną opinię komisji heraldycznej przy MSWiA.